Doorbraakmoment
Een klein schilderswerkje moest er in januari 2020 aan geloven.
Jarenlang had ik, tijdens het ziekteproces van mijn vriend,
van mijn dementerende ouders en gekenden,
de zwaarte en de donkerte die ik in mijn leven ervoer,
geschilderd in zwart en rood.
Een klein pittig, vulkanisch miniatuurtje.
Het was genoeg geweest.
Er moest iets doorbroken worden.
Het/ik kon zo niet meer verder.
Een brandend theelichtje bleek achteraf meer te betekenen.
De vlam ging zachtjes doorheen de donkere kern van het werk
en gaf ruimte, licht, lucht.
Bevrijding.
Er is zoveel meer
Wat je ziet is dat wat je gelooft
Me verdiepen in de kwantumfysica. Er niets van begrijpen
en toch diep weten dat we het allemaal over hetzelfde hebben.
Dieper en dieper gaan vertrouwen.
Alles uit de zweverige stroperige spiritualiteit
of uit het strenge dogmatische religieuze halen.
De waarheid. Zuiverheid. Puurheid.
Er is zoveel meer.
Ik blijf ontdekken en laat me getoond worden
hoe dit voor mijn ogen verschijnt.
Er is een ongelooflijke diversiteit in deze wereld.
Alleen al qua muziek.
Zo heb ik de 3 minuten durende uitvoering van Air van Bach
in 40 verschillende uitvoeringen op mijn playlist staan.
Of de Bolero van Maurice Ravel.
De link hieronder brengt me bij een orkest met jonge mensen
die op hun eigen manier dezelfde melodie brengen
met telkens een ander instrument.
Waar gaan we als mensheid, individueel en collectief naar toe?
Ervan overtuigd, ik geloof dat er zoveel meer is.
Zoveel wat ik nu nog niet kan zien.
Dat is wat elk werk mij toont.
Blijven kijken welke vormen ontstaan, spontaan,
zonder mijn bewuste keuze ook maar iets te maken, te fixen, …